دو تن از مشاهیر ایران
ابوریحان محمد بن احمد بیرونی (362-440 ه.ق)
از فضلا و دانشمندان بنام جهان است،در بیرون خوارزم بدنیا آمد.قسمت اول عمرش را در خورزم گذرانید و طرف توجه ماموران خوارزم شاه بود.سپس به خدمت شمسی المعالی قابوس وشمگیر آمد واز او حمایت دید.
یکی از تألیفات بزرگ او((الآثار،عن القرون الخلیه)) است که درباره زبان و تاریخ وسنن ملل ایرانی ویهودومسیحیت قبل از اسلام نوشته است.
در رکاب سلطان محمود غزنوی به هند رفت ودر آنجا زبان سانسکریت را آموخت و با درایت کامل کتاب((تحقیق ماللهند))را نوشت که شامل زبان و فلسفه و تاریخ وادیان ملت باستانی هند است.
بیرونی در علم نجوم و هندسه هم دو تألیف بزرگ دارد که اولی:((التفهیم لاوایل صناعة اتنجیم))است که در حدود سال 420نوشته شده است.ودیگری ((قانون مسعودی))است که به نام سلطان مسعود غرنوی در فاصله سال های 421-427 نوشته شده است.
از آثار ارزشمند این دانشمند می توان به کتب:
الدستور-مقالید علم هیت-الاستیعاب فی صنعة الاسطرلاب-الاستخراج الاوتار فی دایرة و تبطیخ الکور اشاره کرد. ابو ریحان بدون تردید از پیشگامان علم هیت ونجوم وجامعه شناسی ارزنده بوده است،وفات این دانشمند بزرگ به ال 440هجری قمری در غزنه اتفاق افتاده است.
محمود حسابی:(1281-1371 ه.ش)
درکتر محمود حسابی به سال 1281شمسی در تهران متولد شد. تحصیلاتش را در مدرسه فرانسوی فرر و کالج آمریکایی بیروت تا سطح لیسانس بپایان رساند،سپس از مدرسه مهندسی بیروت فارغ التحصیل گردید.وی از دانشگاه سوربن پاریس دکترای فیزیک و از مدرسه عالی الکتونیک پاریس مهندسی برق دریافت کرد.وی ازشاگردان آلبرت انیشتین بوده است.ایشان تألیفات زیادی در مورد برق،الکتریسیته،اتم،و ...به زبانهای فرانسه و انگلیسی و فارسی دارد.دکتر حسابی عضو شورای انستیتوی اتمی و فیزیک جهانی می باشد.وی از طرف دولت فرانسه دارای نشان کماندورلژیون دونور بوده و از سوی مجمع علمی دانشمندان جهان در سال1990بعنوان مرد علمی سال برگزیده شد.
